گاهی دلم برای خودم تنگ می شود
 

دست و پایم را به زمین بسته اند

ورنه خیلی پیش پرواز می کردم  از زمینی که زل زده است به چشمهایم

حالا تو بشین هی آسمان ریسمان بباف . . . .

 

پی نوشت : سپاس از هستی ماندگار که یادی را بیاد آورد..   

پی نوشت بعد: من عادت کرده ام به انتظار...

پی نوشت آخر : انتظار پرواز.. به چیز دیگه فکر هم نکن

 

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٧ آذر ۱۳۸٧ - هیادو