گاهی دلم برای خودم تنگ می شود
 

خدایا تو مرا اشک کردی که همچون باران در نمکزار انسان ببارم ، تو مرا فریاد کردی که همچونرعد از میان طوفان حوادث بغرم تو مرا درد و غمکردی تا همنشین محرومین و دل شکستگان باشم تو مرا عشق کردی تا در قلب های عشاق بسوزم . درد و غم از وجودم اکسیری ساخت که جز حقیقت نجوید جز فداکاری راهی بر نگزیند و جز عشق چیزی از آن ترشح نکند . خدایا تورا شکر میکنم که مرا بی نیاز کردی تا از هیچکس و هیچ چیز انتظاری نداشته باشم خدایا تو میدانی که در سراسر عمرم هیچگاه تو را فراموش نکردم در سرزمینهای دور دست فقط تو در کنارم بودی در شبهای تار فقط تو انیس دردها و غمهایم بودی در صحنه های خطر فقط تو مرا محافظت می کردی اشکهای  ریزانم را فقط تو مشاهده می نمودی بر قلب مجروحم فقط یاد تو و ذکر تو مرحم میگذاشت .  خوش دارم که مجهول و گمنام بسوی زجر دیدگان دنیا بروم در نج و شکنجه آنها شرکت کنم همچون سربازی خاکی در میان انقلابیون افریقا بجنگم تا بدرجه شهادت نایل شوم . خوش دارم هیچکس مرا نشناسد ، هیچکس از غمها و دردهایم آگاهی نداشته باشد هیچکس از راز و نیازهای شبانه ام نفهمد هیچکس اشکهای سوزانم را درنیمه شب نبیند هیچکس به من محبت نکند هیچکس به من توجه ننماید جز خدا کسی را نداشته باشم جز خدا با کسی راز و نیاز نکنم جز خدا انیسی نداشته باشم و جز خدا به کسی پناه نبرم . خدایا تو به من پوچی لذات زود گذر را نمودی ناپایداری روزگار را نشان دادی لذت مبارزه را چشاندی و ارزش شهادت را آموختی .خدایا تورا شکر میکنم که مرا سنگ زیرین آسیاب کردی و به من قدرت تحمل دادی که این همه درد و فشار را که در تصورم نمیگنجید بر قلب و روحم حمل کنم . از مجالس جشن و شادی بگریزم و به مراکز خطر و بلا و درد و رنج پناه ببرم .

دل غمزده و درد مندم آرزوی آزادی میکند و روح پژمرده ام خواهش پرواز دارد تا از این غربتکده سیاه ردای خود را به وادی عدم بکشاند و از یاد هستی برود و در عالم نیستی فقط با خدای خود به وحدت برسد ای خدای بزرگ تو را شکر میکنم که راه شهادت را بر من گشودی دریچه ای پر افتخار از این دنیای خاکی بسوی آسمانها باز کردی و لذت بخش ترین امید حیاتم را در اختیارم گذاشتی و به امید استخلاص تحمل همه دردها و غمها و شکنجه ها را میسر کردی .                                   ( شمه ای از مناجات شهید دکتر مصطفی چمران  

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ۳۱ خرداد ۱۳۸٥ - هیادو